BLOG | De apen in mijn hoofd

Gedachten, we hebben ze allemaal. Het begint ’s morgenvroeg met opstaan, hoe voel ik me, wat trek ik aan, welke afspraken staan er in mijn agenda en moet ik nog boodschappen doen voor het middag- of avondeten. Zomaar een paar gedachten die mij al aardig bezig kunnen houden. Maar mijn gedachten dwalen dan vaak alweer snel af naar dingen die ik moeilijk vind of die mij onzeker maken, een gesprek wat ik gevoerd heb of wat ik nog moet gaan voeren, de woorden die ik door de hele dag gezegd heb, heb ik hierbij niets raars of stoms gezegd of de woorden die iemand tegen mij heeft gezegd. Ook mijn onzekerheden, kwetsbaarheid en angsten komen tevoorschijn, afgewisseld met een pak twijfels en overpeinzingen en in mijn gedachten worden dingen dan soms groter dan dat ze uiteindelijk zijn. Maar mijn gedachten, ze bestaan niet alleen uit doemdenkers, ze bestaan ook uit leuke, vrolijke en mooie gedachten, een ontmoeting of een verhaal, een herinnering en dingen die me positief raken of ontroeren. Al met al een drukke, dolle boel daarboven en een wirwar aan gedachten en informatie. 

 

Een hoofd vol apen

Huh?! Een hoofd vol wat? Mijn hoofd zit dus behoorlijk vol! Vol met gedachten die te vergelijken zijn met ietwat te drukke apen die allemaal op zijn of haar beurt en manier mijn aandacht willen trekken, een hoofd vol apen dus! Dit fenomeen wordt ook wel Monkey Mind genoemd en ik geloof dat iedereen wel in het bezit is van deze zogenoemde Monkey Mind en zich een stukje of helemaal in deze blog zullen herkennen.

 

Terug naar mijn apen, ze willen namelijk allemaal iets anders. De ene wil links, de andere rechts. De één is hyper de ander lui. Weer een ander is eigenwijs, onzeker, bang en angstig en de ander zit vol met vertrouwen. Sommige van mijn apen zijn altijd in voor iets nieuws, terwijl de andere toekijken en juist alles bij het oude wil laten. Dan zit er nog één die zich schaamt en niet graag op de voorgrond treed, bang om van zich te laten horen, aangevuld met een stelletje nieuwsgierige en perfectionistische apen.

Gelukkig ben ik ook in het bezit van de positief ingestelde apen, de zelfstandig, creatieve, relativerende en motiverende, de doorzetter en de optimist. Maar met al deze rondspringende, aandacht vragende apen, die allemaal door mij gevoed willen worden, is het dus een behoorlijke drukte. Het kost bergen aan energie en het zorgt voor de nodige onrust, chaos en spanning in zowel mijn lichaam als geest. 

 

Wat kan - en wat doe ik eraan?

Al vaker heb ik geblogd over dat ik haptotherapie volg. Met deze therapie ben ik op zoek en op ontdekkingsreis naar wie ik ben en wie ik mag zijn met al met gekke, aparte, leuke en mooie eigenschappen. Op zoek naar mijn sterke punten en hoe ik meer rust kan creëren voor mijzelf. Langzaamaan leer ik steeds meer dat ik mag gaan vertrouwen op mijn gevoel in plaats van meegaan in mijn gedachten. Een mooie reis waarin ik veel leer over wie er in mij zit, wat mijn gevoel is, hoe mijn gedachten werken en hoe ze in staat zijn om mij te beïnvloeden in alles. Niet te makkelijkste weg met zoveel verschillende en hongerige apen die allemaal snaken naar mijn aandacht, maar wel een weg die ik graag wil volgen om mijzelf beter te leren kennen en om meer rust en ruimte te ontwikkelen waarvan ik merk dat ik dat nodig heb.   

 

Geef je gedachten een naam

In een van de therapiesessies kreeg ik de opdracht om mijn gedachten een naam te geven. Poeh! Een naam, dat bleek uiteindelijk toch nog iets lastiger dan ik dacht. Veel namen kwamen in mij op maar met sommige voelde ik geen binding en bij andere had ik een associatie naar personen die ik ken. Nu heb ik tijdens de haptotherapie geleerd dat het niet fout is wat je voelt, maar mijn perfectionistische aap dacht daar iets anders over. Weg gevoel, hallo gedachten! Uiteindelijk is het mij toch gelukt om mijn gedachten en vooral mijn negatieve apen een naam een te geven. Vanaf nu noem ik ze allemaal Tommie (juist ja, Tommie die van Sesamstraat), één voor mij fictieve naam zonder associatie naar een persoon en dat voelt en werkt voor mij het prettigst.

 

De kunst is nu vooral om mijn negatieve apen niet meer te gaan voeden, niet meer alle aandacht te geven die ze opeisen, waar ze zo naar hunkeren, maar om ze aan te gaan spreken op hun gedrag als ze van zich willen laten horen. Ik mag me meer gaan focussen op de positieve apen, de positieve gedachten en vooral minder te denken maar meer te gaan vertrouwen op mijn gevoel!

 

Na al die jaren ben ik natuurlijk redelijk gehecht aan mijn apen en heb dan ook nog een aardige weg samen met ze te wandelen, maar ik hoop dat op een dag, deze apen, moe van het wandelen, vol zelfvertrouwen en vol trots al lekker relaxt op een rots toe zitten te kijken hoe ik mijn weg vervolg. Mijn weg in wie ik mag zijn en wie ik ben met al mijn gekke, aparte, leuke en mooie eigenschappen! Die apen toch in mijn hoofd! 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Els Kusters-Bolenius (maandag, 15 oktober 2018 20:40)

    Knap dat je zo aan jezelf werkt, maar vertrouw op jezelf, twijfel niet, dan komt het zeker goed. Ik ken je met je dingetjes maar verder alleen met positieve apen. Denk dan ook dat je zelf beeld die kant op moet zonder al je twijfels. Succes!!!

  • #2

    margriet de lange (dinsdag, 16 oktober 2018 05:45)

    wat goed dat je gedachten zo op papier kan zetten en mensen iets duidelijk kan maken ik ben er daar een van kijk al weer uit naar je volgende blog groetjes uit gouda