15 jaar geleden

29 juli 2004, het is rond kwart voor acht in de ochtend als de telefoon gaat. Een telefoontje wat je nooit hoopt te krijgen maar waarvan je weet dat het ooit zal komen. Een telefoontje wat mijn dag, onze dag en ons leven voorgoed heeft veranderd.

 

Zo snel als ik kon trok ik kleren aan. Met mijn vlechten van de nacht nog in mijn haren en met mijn blik op oneindig rij ik naar mijn ouderlijk huis een paar straten verderop. Aan de straten lijkt geen eind te komen en als ik eenmaal de straat in rij van mijn ouders zie ik een ambulance voor de deur staan. Met een slecht gevoel ga ik naar binnen waar ik in de gang twee broeders zachtjes nee zie schudden. Op dat moment lijkt even alles stil te staan, behalve mijn emoties die gaan alle kanten op. Maar ik weet ook dat ik sterk moet en wil zijn. Voordat ik het weet ben ik familie, vrienden en kennissen aan het bellen met de mededeling dat mijn mam, ons mam en echtgenoot is overleden. Zomaar plotseling, geheel onverwachts. Ze was pas 49 jaar, 9 jaar ouder dan dat ik nu ben. En nu ik dit jaar zelf 40 ben geworden, besef ik hoe jong ze eigenlijk nog maar was.

 

Ik was 25 toen mijn moeder overleed en vandaag 29 juli 2019, 15 jaar later schrijf ik deze blog, als herinnering aan mijn moeder, ons mam, echtgenoot, schoonzus, vriendin en bovenal een sterke vrouw. Een vrouw waarvan we te vroeg afscheid hebben moeten nemen en waaraan ik nog zoveel had willen vragen, waarmee ik nog zoveel had willen delen en nog zoveel mooie momenten had willen beleven. Waarvan ik nog zoveel kon leren en waarbij ik terecht zou kunnen voor wijze raad als ik het even niet meer zie zitten of zou weten. Maar ondanks het gemist ben ik dankbaar voor alle levenslessen, voor de mooie moeder-dochtermomenten en dat ik mocht en nog steeds, mag opgroeien in liefde en dat ik daardoor ben geworden wie ik nu ben, een sterke, zelfstandige volwassen vrouw met een nuchtere kijk op het leven. Jou motto was, komt het vandaag niet dan komt het morgen wel, geniet van de dag. Genieten dat deed je zeker en ook die wijze les probeer ik iedere dag mee te nemen. Het leven is soms te kort dus maak er iets moois van.

 

Het gemis dat blijft en op zo’n dag als vandaag komt het weer even binnen. Het gemis dat is een gegeven dat zal mijn hele leven zo blijven maar ondanks dat ze fysiek niet meer aanwezig is neem ik haar onvoorwaardelijke liefde, alle lessen die ik van haar heb geleerd en heb mee gekregen altijd mee.  

 

Mam we missen je maar je zit voor altijd in mijn hart, ons hart. We vieren het leven en ik weet dat je vanaf een wolk mee zit kijken en te genieten. Te genieten van al het moois en hoe wij ons leven, leven.

 

15 jaar geleden....

 

Liefs -xxx- je dochter

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Riet. (donderdag, 01 augustus 2019 09:35)

    Hoi Sabrina,
    De tijd gaat snel maar de herinneringen blijven,
    sterkte gewenst.
    Liefs Riet.