BLOG | Schaamte

 

Voor twee weken terug schreef ik de blog de apen in mijn hoofd. Hierin schreef ik hoe de apen in mijn hoofd mij soms van alles vertellen, waarheid of niet en over de ontdekkingsreis waarin ik steeds meer van mijzelf mag ontdekken. Ontdekken welke mooie, leuke en te gekke plekjes er in mij zitten, maar ook de ietwat aparte, gekke of de typisch-voor-mij plekjes. Een van die plekjes heet schaamte.

 

Shame on me!

Schaamte, we kennen het allemaal wel. Schaamte voor iets of iemand. Dit gevoel, deze emotie willen we het liefste weg stoppen en aan niemand laten zien. Soms wil je het wel delen maar durf je het niet, bang voor reacties van andere en om maar niet raar of gek gevonden te worden. Bij mij is dit niet anders. Ook ik heb deze gedachten en ken de schaamte. Zo schaamde ik mij, van kinds af aan al, voor mijn angst voor ballonnen en nog steeds zit er een grote soort van schaamte. Bang voor het oordeel van andere, bang om wat andere wel niet van mij en mijn ietwat gekke angst zullen denken. Maar ik was er klaar mee, wilde deze taboe voor mijzelf doorbreken en er kenbaarheid aan geven. Ik begon met delen. Beetje bij beetje durf ik nu de schaamte hiervoor los te laten en begin ik langzaamaan te accepteren als iets dat nu eenmaal gewoon bij mij hoort. Als er ballonnen in mijn buurt zijn en dan vooral de te groot opgeblazen of knallende exemplaren en ik panisch met mijn vingers in mijn oren zit, hoort dit gewoon bij mij. Raar? Misschien wel, maar het is er. Ook het snelle schrikken is een van mijn schaamte. Alleen al als je zachtjes boe in mijn oor fluistert schiet ik al een paar centimeter de lucht in, laat staan van alles wat onverwachtse een geluid maakt. Schrikken ik ben er erg goed in, bijna een van mijn specialiteiten, maar ach ook dat hoort nu eenmaal bij mij.

 

In mijn rij van schaamte komen niet alleen mijn angst voor ballonnen en het snelle schrikken voorbij, zo zijn er nog tal van dingen waar ik mij in meer of minder mate voor schaam. Ik ben een redelijke angsthaas, ben bang voor vuurwerk, onweer en alles wat ook maar enigszins knalt. Ook komen clowns, bloed prikken en spinnen in mijn walk of shame voor en hou ik niet zo van eetgeluiden (kraken, slurpen en smakken). Ook zit er schaamte om mijn kwetsbare ik te laten zien, wat er diep in mij omgaat en om emoties te tonen. En dan is er nog de schaamte over mijn overbeharing in mijn gezicht. De donkere haartjes boven mijn mond en kin, voor mijn gevoel voor iedereen zichtbaar. Een gedachten die niet nodig blijk en eenmaal over de eerste voorzichtige drempel van schaamte heen wordt ik er nu voor behandeld. De schaamte zit soms diep maar inmiddels heb ik de wetenschap dat ik niet de enige ben. 

 

Blozen

Blozen in een blog over schaamte? Het gaat vaak samen, althans bij mij is het de trigger om mijn wangen te voorzien van een natuurlijke rode kleur. Ik bloos snel, over van alles en nog wat en vooral te pas en te onpas. Als ik aan mijn net verkregen rode kleur denkt, lijkt het wel alsof het nog altijd wel een tikkeltje roder kan. Spreken in een groep, oeps! mijn hoofd verklapt dat ik dat niet zo prettig vindt. Spreken over mijn angsten, schaamte en taboes zorgen ook voor deze kleur en hebben hetzelfde effect. Deze natuurlijke kleur, de gebloosde wangen, het kan soms charmant zijn, maar het voelt vooral vaak ongemakkelijk en geeft ook weer een vorm van schaamte.   

 

De schaamte voorbij

Maar ik weet, schaamte kan ook voorbij gaan. Vroeger schaamde ik mij voor mijn littekens op mijn rug en billen. Vooral als ik in mijn badpak door het zwembad liep. Alle ogen waren voor mijn gevoel, gericht op mijn littekens. Lang heb ik ze verstopt, verborgen zodat niemand er een oordeel over kon hebben, maar ik heb geleerd om naar deze littekens te kijken en ze te accepteren als iets wat bij mij mag horen. Ik schaam mij hier nu niet meer voor en als ik naar mijn littekens kijken die over mijn hele lichaam zitten, haal ik er nu juist kracht en doorzetting uit. Door mijn schaam-momentjes met jullie te delen hoop ik er uiteindelijk ook kracht en doorzetting uit te halen om uiteindelijk te kunnen zeggen, dit ben ik en deze dingen maken wie ik ben en wat ben ik ontzettend trots!

 

Delen helpt!

Hoe moeilijk het soms ook lijkt, delen helpt! Makkelijk gezegd, moeilijk om te doen. Ik moet eerlijk toegeven dat schrijven mij beter af gaat dan erover praten, maar hier wordt nog hard aan gewerkt. Zelf heb ik dus ervaren dat delen echt helpt, zelfs door het op te schrijven en te delen. Je hoeft het niet allemaal alleen te doen er zijn altijd mensen die je willen helpen, al is het maar door het bieden van een luisterend oor. Door het te delen kun je, je schaamte relativeren en blijkt de schaamte soms zelf helemaal niet nodig te zijn. Gedeelde smart is halve smart en samen maak je het lichter als je er zelf een waarde aan kunt geven en misschien kun je er op sommige momenten juist om je schaamte lachen. 

 

Mijn schaamte (nog niet) voorbij, maar delen helpt! Daarom deze blog.

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Els Kusters (woensdag, 31 oktober 2018 20:48)

    De smart delen wil ik blijven doen. Maar zoveel schaamte als beschreven heb je zeker niet alleen en ja hoor er zijn er met jou velen.
    Blijf delen het gaat jou ( ons) helpen. Liefs Els

  • #2

    Mien Baeten (woensdag, 31 oktober 2018 21:30)

    Stop gerust met je te schamen, wij waarderen je zoals je bent, met of zonder "ballon"

  • #3

    Nelke (woensdag, 31 oktober 2018 21:45)

    Waat ving ik ów toch dapper!!! Heer kaan ik en ik dink nog best veul minse mit meej waar vaan liëre.
    En Sabrina ik vrog meej af woar geej ów eigelijk vur mót schame.