BLOG | Slecht geweten?

Heb je een slecht geweten? Een zin die vaak standaard volgt als ik weer een of andere schrikbeweging maak. Ja ik kan er niet omheen ik schrik gewoon erg snel en nee bij mijn weten heb ik geen slecht geweten.

 

Ik schrik snel, soms van geluiden, soms van niets. Ik sta constant aan in standje alertheid en wil alles in de gaten houden om zo de controle te houden op hetgeen wat er om mij heen gebeurd. Dit alles om maar zo min mogelijk te schrikken, want buiten dat het er soms misschien lachwekkend uit kan zien en ik zelf soms ook om mijn schrikmoves kan lachen, schaam ik mij er enigszins toch ook wel een beetje voor. Gek eigenlijk dat we ons zo schamen om iets waar je niet zoveel aan kunt doen en dat we dan bang zijn om het aan iedereen te laten zien, bang voor reacties van de andere. Wat zullen ze wel niet van mij denken en kind stel je niet zo aan. Ook ik ben bang om mijn schrikkunsten te laten zien en het voelt soms gênant als ik weet dat er een schrikmoment komt en mijn vingers de  weg al naar mijn oren hebben gevonden, klaar om mij te beschermen tegen wat gaat komen. Wat maakt het dat ik zo snel van iets schrik, al is het nog van zoiets kleins, terwijl andere juist heerlijk rustig, ontspannen en relaxt zijn.

 

Iedereen die mij inmiddels een beetje kent, weet dat je mij niet blij en gelukkig maakt met een ballon. Als er geen lucht in zit kan ik ze aan, ben ik ze de baas en inmiddels ook als er een klein beetje lucht in zit en ze ergens veilig en vooral heel hoog ophangen. Maar die grote, enge, opblaasbare dingen zijn voor mij zo onvoorspelbaar dat ik ze toch het liefst uit de weg ga en vermijd. Dat lukt natuurlijk niet altijd en ik kom ze dan ook met regelmaat tegen in al zijn speelsheid, vrolijkheid, gevarieerd in alle soorten, maten, vormen en kleuren. Van de promotie-weggeefballon tot de pak-mij-ballon en van de verdwaalde ballon die ergens achter is gelaten door een nieuwe eigenaar omdat hij/zij hem toch niet meer wilde of omdat hij luchtig door de wind werd meegenomen tot aan zo’n langwerpige ballon, waar een ballonnenclown aardig zijn best op heeft gedaan om al piepend en knarsend zijn oorspronkelijke vorm heeft omgetoverd tot een kunstzinnig hondje, zwaard, hoed of bloem. En al zien ballonnen er voor de meeste als speels, vrolijk en leuk uit, bij mij triggert het de alertheid, gespannenheid en bereid ik mij voor op het ergste.

 

Om wat beter om te kunnen gaan met mijn angst en om mijn lichaam wat meer rust te gunnen ben ik vorig jaar samen met de haptotherapeut bezig geweest om de confrontatie aan te gaan met de angst voor ballonnen. En ondanks dat ik hierin grote stappen heb gemaakt en voor mij flink de grens heb weten te verleggen, was en is het afkomen van deze angst toch nog een brug te ver. Daarop zijn we dit jaar een andere, nieuwe weg ingeslagen, een weg waarin we meer op zoek gaan naar wie er in mij zit, wie ik ben en wie ik mag zijn en dat ik mijzelf mag gaan accepteren met al mijn imperfecties, mijn angsten en ja ook het snelle schrikken hoort erbij. Tijdens deze momenten creëren we ook oefeningen die mij een stuk ontspanning geven en mijn constante alertheid en gespannen lichaam even laten zijn voor wat het is. Wat een fijn gevoel en tevens ook confronterend om te merken hoeveel energie het kost om constant in standje alertheid te zitten. Hopelijk dat door deze oefeningen en inzichten ik dit straks kan toepassen in mijn dagelijkse leven en vooral bij stresssituaties. Het is een lange weg, maar zoals ik altijd zeg, alles komt goed.

 

Maar niet alleen de piepende, knarsende, knappende ballonnen en de harde geluiden triggeren mijn schrikreactie ook blaffende honden, toeterende auto’s, brood die enthousiast uit de broodrooster springt, de deurbel, een fietsbel, onweer, vuurwerk maar ook de stilte, rust en zelfs soms van niets of als er zachtjes boe in mijn oor gefluisterd wordt, dragen eraan bij. Zo zijn er nog tal van dingen waar ik van kan schrikken en nee, ik heb echt geen slecht geweten, ik ben gewoon een snelle schikkert.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Els (vrijdag, 13 juli 2018 11:43)

    Hoi Sabrina, goed omschreven, maar je mag zijn die je bent. Weet dat er met jou nog velen zijn, maar het niet durven toegeven. Kop op en AKG.