BLOG | Dansen

Dansen, ja echt iedereen kan het, al hoor ik nu al een paar mensen denken, jaja, ik kan echt niet dansen, de maat ben ik altijd kwijt en dansen is niet aan mij besteed. Maar echt iedereen kan het en al is het uit de maat, ook dan dans je.

 

Ik was vijf jaar toen ik op ballet ging. Een klein meisje met een droom om ballerina te worden. Die droom was niet echt voor mij

weggelegd door mijn beperking, maar het dansen opgeven dat is voor mij nooit een optie geweest. Nadat ik zeven jaar mij een echte ballerina heb mogen voelen met een heus balletpakje, balletschoenen en een iets te strakke knot op mijn hoofd, ben ik op mijn twaalfde moeten stoppen omdat mijn beperking het niet meer toe liet. Maar waar er een deur dicht gaat, gaat er ook altijd wel weer een open. Ik ging op stijldansen. Een heel andere vorm van dansen, maar eveneens een mooie vorm van dansen die vaak onderschat wordt of gezien wordt als ietwat oubollig.

 

Ik was twaalf jaar en ging stijldansen. De meisje waren destijds in de meerderheid, de jongens hadden geluk, zij hadden de meiden voor het uitzoeken. Ik dansten met een jongen van mijn eigen leeftijd en waarbij we bij de eerste lessen vooral op elkaars voeten stonden, kwam er steeds meer structuur in het dansen en bleven de blauwe tenen steeds langer uit. Na vier jaar moest ik deze deur helaas ook weer sluiten eveneens door mijn beperking. Ik kreeg een zware rugoperatie waarbij er zenuwen beschadigd raakte met als gevolg blijvend invaliditeit. Invalide klinkt vaak niet zo gezellig, maar het is wel de harde werkelijkheid. Ik kwam in een rolstoel maar heb altijd gezegd dat, als ik in een rolstoel zou komen (bij mijn beperking was dit al zo goed als bijna zeker), dat ik hoe dan ook door zou gaan met dansen. Opgeven was en is nog steeds geen optie.

 

Ik was zeventien en ging rolstoeldansen. Waar ik eerst nogal heel stellig was om dit te gaan doen, vond ik de spreekwoordelijke drempel over gaan toch wel een beetje eng. Bij een open dag van de dansschool werd ik uitgenodigd om de vloer op te komen om zo het dansen zelf te mogen ervaren. Onzeker als ik was, ben ik toch die drempel overgestapt en ik was meteen verkocht. Wat een vrijheid om te kunnen dansen ondanks je beperking, te voelen dat je zweeft over de dansvloer en beseffen dat je ook nog hetgeen kunt doen wat je altijd graag hebt gedaan, dansen. Ik was om. De deur die bij het stijldansen dicht was gegaan, opende weer een nieuwe deur naar het rolstoeldansen.

 

Nu 22 jaar later, ga ik nog steeds dansend door het leven. Vaak in stilte, vaak in aanwezigheid, vaak tijdens de lessen of gewoon, zomaar omdat het kan, maar iedere keer met veel plezier en met trots op wat je kunt bereiken als je de schoonheid ziet in wat je nog wel kunt ondanks je beperking. In die 22 jaar heb ik al op veel verschillende plekken mogen dansen en nog steeds mogen we mensen in demonstraties en workshops meenemen in de danstaal van het rolstoeldansen. Laten zien dat je kunt dansen ongeacht je beperking, ongeacht hoe jong of oud je bent, ongeacht welke taal je spreekt, ongeacht of je wel of niet maat kunt houden en ongeacht of je in een rolstoel of gewoon op een stoel zit of achter een rollator loopt, ja echt waar iedereen kan dansen.

 

Dansend door het leven, het geeft zoveel meer en ik ben blij voor al die deuren die open zijn gegaan nadat er deuren werden gesloten en het dansen, zal ik mijn hele leven blijven doen. Nieuwe dag, nieuwe kansen, laten we door het leven dansen!

Reactie schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Els (woensdag, 04 juli 2018 20:45)

    Hoi Sabrina, wat mooi omschreven wat dansen met je doet. Ik sluit me bij jou aan, iedereen kan dansen. Blij dat we dit mogen en kunnen delen samen.

  • #2

    Nelke (woensdag, 04 juli 2018 22:44)

    Waat wer moeï geschreven Sabrina. Dans ma lekker door in dit leave.

  • #3

    margriet (donderdag, 05 juli 2018 05:03)

    hallo Sabrina wat mooi geschreven weer en wat een lekker gevoel he dat dansen de vlinders in je buik gevoel dat kan ik ook hoor

  • #4

    Mien (donderdag, 05 juli 2018 09:08)

    Mooi als je je zo kunt laten meevoeren door de muziek, mooi geschreven. Dans ma lekker verder door ut leave...

  • #5

    Jo Staaks (donderdag, 05 juli 2018 23:42)

    Dansen als een rode draad door je leven, het geeft je zoveel ,inspanning, ontspanning, even vergeten wat je leven soms moeilijk maakt. Wie kan dansen en van muziek houd die daarbij hoort en daarvan kan genieten houdt van het leven met al zijn voors en tegens. Hou je eraan Sabrina ���