BLOG | Mijn stoma en ik

We schrijven mei 2000. Ik was 21, een jonge vrouw, jij was nieuw en zou mij het leven makkelijker maken, maar tevens ook ingrijpend veranderen. We werden vanaf toen onafscheidelijk en ondanks dat ik je niet altijd lief heb gehad en je soms hebt vervloekt, ben ik inmiddels aan je gewend en blij dat je er bent. Je zit af en toe nog in de taboesfeer en ondanks dat ik mij niet voor je schaam, vertel ik er ook niet dagelijks over, gewoonweg omdat je bij mij hoort. Ik ben ruim twee jaar ziek van je geweest, heb veel pijn gehad, veel verdriet, heb aan je moeten wennen, maar tevens heb ook veel van je geleerd.

 

Mijn stoma en ik! Ik was 21 en door mijn Spina Bifida al vanaf mijn tiende niet meer zindelijk. Waar ik vroeger nog geleerd had om zindelijk te worden, bleef er niet veel meer van die training over. Ik had natte broeken, werd op de school gepest en werd mede daardoor onzeker. Jaren later volgde de nodige nierbekken- en blaasontstekingen en ondertussen had ik geleerd om mij te

katheteriseren. Rond mijn 18de werd, in samenspraak met de uroloog, voorzichtig gepraat over het plaatsen van een continent blaas- en darmstoma. Na jaren van gesprekken en de nodige tests werd ik in mei 2000 geopereerd. Mijn darmen werden gebruikt om een nieuwe blaas te maken en de uitgang voor de blaasstoma kwam in mijn navel. Daarnaast kreeg ik een uitgang op mijn buik, de darmstoma. Deze laatste werd na een abces weer opgeheven maar de blaasstoma kon worden behouden. Na nog een operatie voor het verwijderen van stukjes verkleefde en geperforeerde darm en een fistel in de dunne darm die in de weg zat, werd de uitgang van de blaasstoma opnieuw geplaatst, net iets onder mijn navel, waar hij nu al 18 jaar zit en waar hij mijn hele leven dit  speciale plekje zal hebben. Met een katheter maak ik mijn blaas leeg, plassen door een slangetje vanuit mijn buik. En speciaal voor diegene die er zich geen voorstelling bij kunnen maken, het ziet eruit alsof je een rietje (wel een dun rietje) in je navel stopt.

 

Op het hebben van een stoma rust vaak nog een taboe en vooral als je nog jong bent. Ook is het soms moeilijk te accepteren en moet je er mee leren leven en leren omgaan. Ik heb al 18 jaar een stoma en waar ik in het begin ook een moeizame relatie met hem had en acceptatie soms ver te zoeken was, heb ik hem toch vrij snel leren accepteren. In tegenstelling tot veel andere dingen waar ik mij voor schaam, is dit iets waar ik mij niet voor schaam. Het heeft mijn leven veranderd, het mij makkelijker gemaakt, doorzetting gegeven, inzichten verkregen en lessen geleerd. Mijn stoma en ik we zijn al 18 jaar onafscheidelijk.

Reactie schrijven

Commentaren: 0