BLOG | Omarm je angsten

Mijn angst voor ballonnen en knallen, ik heb er al veel over geschreven en vaak gedeeld. Geschreven over wat het is, wat het met mij doet maar ook de stap die ik heb durven te zetten om het bespreekbaar te maken en de confrontatie aan te gaan.

 

Deze moed kon ik vinden omdat mij gevoel aangaf dat het kon, dat ik er klaar voor was en ben en dankzij alle lieve, mooie en positieve berichtjes, gesprekjes en reacties die ik iedere keer ontving en ontvang na het delen van mijn verhalen. Ik besef dat ik niet raar of gek ben en kwam er achter dat ik zelfs niet de enige ben met deze angst. Tijdens de therapiesessies heb ik al veel stappen gezet en ben ik mijn angst meer gaan voelen, beleven en gaan zien wat ik nu precies is waar ik zo bang voor ben. Is het de ballon zelf, de knal, het geluid of alles bij elkaar en is het wel zo reëel en zo eng als ik denk.

 

Na veel oefeningen en al heel veel grote stappen gezet te hebben, merk ik nu dat de angst toch wel behoorlijk diep zit. Iets wat je 34 jaar heb opgebouwd hebt raak je niet zomaar kwijt ook al zou je dat soms wel willen. Ik merk dat mijn angst mij op sommige momenten toch nog beperkt en dan vooral als ik geconfronteerd wordt met grote opgeblazen ballonnen, ronddwarrelende-,

verdwaalde ballonnen, ballonnen die gevouwen worden tot kunstzinnige kunstwerken en de knallende ballon. En niet alleen de ballonnen, maar ook nu het einde van het jaar in zicht is en er al geregeld knallen van vuurwerk te horen zijn ben ik iets minder relaxt. En ondanks dat ik graag zou willen dat ik dit stukje ook zou kunnen overwinnen, zegt mijn gevoel dat het misschien al goed is met hetgeen ik tot nu toe al bereikt heb.

 

Mijn weg van angst overwinnen gaat niet alleen rechtdoor, maar kent ook een afslag. Een afslag waarin ik verder kan bestuderen,

onderzoeken en voelen wat de angst nu echt met mij doet om hem uiteindelijk te gaan omarmen. Omarmen omdat het bij mij mag horen en mag zijn in wie ik ben. Omarmen zodat ik in situaties waar ballonnen of knallen zijn ik er beter, rustiger en minder panisch mee om kan gaan. Niet meer uit alle macht willen proberen om het te gaan ontlopen of om weg te komen, want juist dan komt het des te harder terug. Maar mijzelf meer te leren accepteren en ja ook de angst die bij mij hoort. Overwinnen zit hem misschien niet in steeds het opzoeken van de confrontatie maar juist in het gaan begrijpen wat het met je doet en dat het een plekje bij je mag hebben. Het overwinnen zit hem er juist voor mij in dat de ballonnen en knallen niet meer mijn leven gaan beheersen en mij gaan beperken maar als iets wat bij mij hoort en mag horen. Ik mag bang zijn, ik mag schrikken van een knal, van een ballon of van het geluid dat ze soms kunnen maken.

 

Een nieuwe weg, een beetje anders dan steeds de confrontatie opzoeken, maar wel een wat voor mij goed voelt en waarvan mijn gevoel zegt dat ik dit op dit moment moet doen. Ik ben al trots op wat ik tot nu toe bereikt hebt; ik durf ballonnen vast te houden, op te blazen, dicht te knopen en in één ruimte met ze te zijn. Dat is al zoveel verder als waar ik voor een jaar terug stond en zo simpel als het eruit ziet, zo moeilijk is het als je er last van hebt. Het kan alleen maar beter worden als je er niet meer voor wegrent maar accepteer zoals het is. Een dank je wel voor Yvonne, voor al haar geduld en tijd, voor het samen gaan nemen van deze nieuwe weg en ook dit gaat lukken om mijn angst te gaan overwinnen, een plekje zoeken waar ik het kan en mag gaan bewaren. En ook een dank je wel aan alle lieve mensen om mij heen die mij accepteren en nemen zoals ik ben en mag zijn!

 

In hou jullie natuurlijk op de hoogte in een van mijn vervolgblogs.

Reactie schrijven

Commentaren: 0