BLOG | Over tranen en kwetsbaarheid

Eerder schreef ik al eens een blog omarm je kwetsbaarheid. Kwetsbaarheid, ik vind het soms moeilijk om deze kant van mijzelf te laten zien. Moeilijk om te laten zien waar ik soms mee zit, waar mijn angsten liggen, wat mij zwakke plekken zijn en hoe ik soms worstel met mijn onzekerheid. Toch laat ik soms mijn kwetsbare ik zien zowel persoonlijk als in het schrijven van blogs die ik deel op mijn eigen website en op Facebook. Soms eng en soms maakt het mij onzeker over de stukken die ik schrijf, maar het geeft mij ook kracht. Kracht om het juist te delen en om te zien, te voelen, te ervaren dat ik hierin andere soms kan inspireren of juist motiveren en dat er heel soms misschien wel een stukje herkenning is. Dankbaar voor alle lieve reacties en complimentjes iedere keer weer als ik naar lang twijfelen toch op knop plaatsen heb gedrukt.

 

Ook deze blog gaat over kwetsbaarheid. Over kwetsbaarheid en tranen. Tranen we hebben ze allemaal en ze vertellen ons een verhaal. Een verhaal over pijn, verdriet, gemist of misschien angst. Over vreugde, geluk, trots of blijheid en niet te vergeten de tranen die over je wangen kunnen rollen als je ergens hard om moet lachten. Tranen soms zitten ze er, zomaar opeens en soms gaat er een heel traject aan vooraf, iets met de druppel en een emmer.

 

Je kunt ontroerd of emotioneel raken van iets waardoor je, je tranen niet meer kunt bedwingen. Ontroerd door mensen, door complimenten, een lief woordje of juist dat ene onverwachtse, mooie en kleine gebaar. Soms door een mooie tekst, gedicht of een lied en soms wordt je ineens ontroerd door iets waar je ontzettend trots op bent of over het besef dat je, je intens gelukkig voelt met alles om je heen of de liefde die je voelt. Iets waar ik in ieder geval onwijs door ontroerd kan raken. De andere tranen van pijn, verdriet, gemis of angst wil je soms liever voor jezelf houden, bang dat het je te kwetsbaar maakt, maar ook die tranen mogen er zijn.

 

Voor wie mij kent weet dat ik niet huilend door het leven ga en juist veel relativeer, de positieve kant van alles probeer te zien en het leven neemt zoals het komt met al zijn mooie maar ook de minder mooie momenten. Maar ook bij mij ontsnappen er soms wat van deze waterdruppels en kan ik ze niet meer achter mijn ogen verstoppen. Zo ook afgelopen dinsdag tijdens de haptotherapie, ze waren er, zomaar opeens, de waterdruppels in mijn ooghoeken en voordat ik het in de gaten had liepen ze langzaamaan over mijn wangen naar beneden. Het waren gemengde tranen, tranen van een beetje angst gemengd met trots. Angst voor de ballonnen, maar trots op wat ik al heb bereikt met de therapie in het aanpakken van mijn angst voor dezelfde ballonnen. Maar tevens ook het besef hoe angst je soms ook kan beperken. Ook te voelen en te ervaren dat ik steeds bewuster wordt wat deze angst met mij doen, dat ik op de goede weg zit om hem uiteindelijk te kunnen overwinnen en over iedere keer weer de stappen die ik zet in de goede richting. Ik weet ik ben er nog niet, maar ik kom er wel! En de tranen, ze waren er zomaar opeens, maar ze mochten er zijn.

 

Deze tranen, mijn kwetsbaarheid gaf mij deze inspiratie voor het schrijven van deze blog. Want de tranen, het huilen of ontroerd raken van zowel vreugde of verdriet we doen en hebben het allemaal en het mag er zijn! Tranen de puurste vorm van kwetsbaarheid en ik ben blij dat ze toch ook af en toe bij mij tevoorschijn komen!

Reactie schrijven

Commentaren: 0