BLOG | Ballerina

Vroeger kon ik uren staren naar mijn sieradendoos. Niet dat ik rijk bedeelt was met sieraden, verder als een paar ringetjes met lieveheersbeestjes, dito oorbellen en een paar hip gekleurde neon armbanden kwam ik niet. Maar wat maakte mijn sieradendoosje dan zo bijzonder dat ik er uren bij weg kon dromen? Het bijzondere zat hem in dat als je de deksel opende er al ronddraaiend op een muziekdeuntje een ballerina tevoorschijn kwam. Ik kon er uren naar blijven staren en bij wegdromen.

 

Mijn grootste droom als klein meisje was dan ook om ballerina te worden. Ondanks mijn handicap wist ik dat een professionele carrière als ballerina er niet in zat, maar dat hield mij niet tegen om als 5-jarig meisje op klassiek ballet te gaan. Bij de plaatselijke balletschool stond ik iedere week op de balletvloer. In mijn blauw balletpakje met daaronder iets wat witte spillebeentjes, mijn roze balletschoentjes met elastiek en een iets te strakke knot op mijn hoofd waardoor deze al gelijk in de goede positie stond. Van de plié tot aan de pirouette en van de split tot aan de spagaat, alle balletpasjes, met bijbehorende hand en armbewegingen kwamen voorbij in al zijn sierlijkheid. Tussen alle lessen en moeilijk klinkende pasjes door werd er ook ieder jaar flink geoefend om op te treden voor Sinterklaas -toen ik dacht dat Sinterklaas, Sinterklaas nog was- en voor Kerst. Ook hadden we iedere twee jaar een voorstelling, waarvan ik mij nog kan herinneren dat ik een keer als een elfje mocht dansen en een keer als een zoemende bij. Inmiddels waren in al die jaren mijn elastieken aan mijn balletschoenen omgewisseld voor mooie roze linten die je sierlijk om je enkels en onderbenen kon wikkelen.

 

Op mijn twaalfde heb ik mijn balletschoenen en blauw balletpakje uit moeten trekken omdat ik door mijn handicap, toch te beperkt werd in alle balletpasjes. Overigens zou een balletpakje mij nu ook niet meer echt staan, de benen eronder zijn nog steeds wit en mijn spillebeentjes van vroeger die zijn nu ver te zoeken. Maar ondanks dat ik zelf nooit geen ballerina meer zal gaan worden heb ik nog wel steeds een zwak voor ballet, klassieke muziek en ballerina’s die met al hun sierlijkheid gehuld in tutu en spitzen met linten mooie balletvoorstellingen dansen.

En toch ga ook ik nog steeds dansend door het leven en heb ik de passie voor het dansen gelukkig nooit verloren. Ik kan en mag nog steeds dansen, het doen, ervaren en beleven in de vorm van rolstoeldansen en ik mag soms mensen hiervan mee laten genieten. Laten genieten en meenemen in dat je ondanks je beperking toch hetgeen kunt doen wat je altijd graag hebt gedaan al dan niet in een aangepaste vorm. 

 

Die pirouette draaiende ballerina uit het sieradendoosje zal ik ondanks mijn hypermobiliteit en lenigheid niet worden, maar jeugdsentiment, nostalgie en af en toe wegdromen is gelukkig voor alle leeftijden en dansen……..dat is gelukkig ook voor iedereen en voor alle leeftijden met of zonder beperking!

Reactie schrijven

Commentaren: 0