BLOG | Kreukels in papier

Een onderwijzeres in New York onderwees haar klas over de gevolgen van pesten. Ze gaf hen de volgende opdracht. Ze gaf alle kinderen in de klas een stuk papier en zei hen het te verfomfaaien, het te verkreukelen, er een prop van te maken, het op de grond te gooien en er op te stampen. Kortom er echt een puinhoop van te maken, maar het niet te verscheuren. De kinderen vonden dat wel een leuke opdracht en deden hun best het blad zo veel mogelijk te verkreukelen. Toen kregen ze de opdracht om het papier voorzichtig weer open te vouwen, zodat het niet scheurde en het weer glad te strijken. Ze liet hen zien hoeveel littekens en vuil het papier was geworden. Toen zei ze de klas dat ze tegen het papier moesten zeggen dat het hen speet dat ze het zo verkreukeld hadden.

 

Maar hoe vaak ze ook zeiden dat het hen speet en hoe ze hun best ook deden om de kreukels weer uit het papier te halen,

het lukte hen niet om het blad in de vorige gladde staat terug te krijgen. Ze wees haar leerlingen op alle littekens die ze achter lieten. En dat die littekens nooit meer zullen verdwijnen, hoe hard ze ook probeerden ze te repareren. Dat is wat er gebeurt als een kind een ander kind pest. Je kan zeggen dat het je spijt, je kan proberen het weer goed te maken, maar de littekens zijn er en die blijven. Mensen van 80 kunnen nu nog navertellen hoe ze op de lagere school gepest werden, zo diepe indruk maakt dat. De gezichten van de kinderen in de klas vertelden haar dat haar boodschap was overgekomen.

 

Dit mooi verwoorde verhaal kwam ik tegen en het verteld precies het verhaal wat pesten met je doet.

 

Ook ik ben gepest, gepest op de basisschool. Niet mijn hele basisschool periode maar ik was een jaar of 10. Waarom? Was ik zoveel anders dan de andere kinderen? Ik was wel een stil, verlegen, ietwat bangig en klein meisje, maar werd ik daarom gepest? Of werd  ik gepest omdat ik vanaf mijn 10de problemen kreeg met mijn blaas door mijn handicap en mijn beperkingen langzaamaan zichtbaar werden, toch een beetje anders dan andere?

 

Ik werd gepest en mijn zelfvertrouwen heeft hiervan een flinke deuk opgelopen en het heeft mijn onzekerheid doen groeien. Ondanks de pesters had ik gelukkig ook vriendinnen en werd ik dus niet helemaal buitengesloten. Toen ik van de basisschool naar de middelbare school ging stopte het pesten en kon ik gaan beginnen aan het uitdeuken van mijn zelfvertrouwen waar ik op de dag van vandaag nog steeds mee bezig ben.

 

De kreukels zijn bij mij ook nog niet uit het papier en er zullen waarschijnlijk altijd kreukels blijven zitten. Ik ben nog steeds onzeker. Onzeker over wie ik ben of wat ik doe. Ook zal ik niet zo snel het achterste van mijn tong laten zien en mag ik zo af en toe wel wat meer zelfvertrouwen hebben. Maar het zijn tevens ook diezelfde kreukels die mij kracht en doorzetting geven en zoals zoveel dingen in mijn leven ook bijdrage aan wie ik nu ben. Iemand die er met al zijn imperfecties mag zijn en nog steeds, iedere keer weer ben ik heel dankbaar voor alle lieve en mooie mensen om mij heen die mij accepteren zoals ik ben. Niemand is perfect en we zijn allemaal uniek met ieder onze eigen zichtbare of onzichtbare kreukels.

Reactie schrijven

Commentaren: 0